15-04-07

'Monsters uit het verleden'

 

'Monsters uit het verleden'

PeterLehmannwithdrawComing off Psychiatric Drugs. Successful Withdrawal from Neuroleptics, Antidepressants, Lithium, Carbamazepine and Tranquilizers (Peter Lehmann)

With prefaces by Judi Chamberlin, Pirkko Lahti and Loren R. Mosher. Contributions by Karl Bach Jensen, Regina Bellion, Carola Bock, Wilma Boevink, Michael Chmela, Bert Gölden, Ilse Gold, Gábor Gombos, Katalin Gombos, Maths Jesperson, Klaus John, Manuela Kälin, Kerstin Kempker, Leo P. Koehne, Jan Kuypers, Elke Laskowski, Peter Lehmann, Ulrich Lindner, Iris Marmotte, Constanze Meyer, Harald Müller, Eiko Nagano, Mary Nettle, Una M. Parker, Nada Rath, Erwin Redig, Hannelore Reetz, Roland A. Richter, Marc Rufer, Jasna Russo, Lynne Setter, Martin Urban, Wolfgang Voelzke, David Webb, Gerda Wozart, Josef Zehentbauer and Katherine Zurcher. Translations by Chie Ishii, Mary Murphy, Ivanka Popovic and Christina White.

--------------

De introductie van psychofarmaca in de jaren '50 wordt soms wel aangeduid als de 'psychofarmocologische revolutie' in de psychiatrie. De psychofarmaca openden een heel nieuw veld van behandeling. In plaats van opname in een inrichting konden mensen thuis blijven en de psychiater eens in de zoveel tijd bezoeken voor een 'depot' medicatie en een kort gesprek. Of psychofarmaca werkelijk zo revolutionair zijn als destijds werd voorgesteld, ga je je afvragen na lezing van het boek van Peter Lehmann dat weliswaar al een paar jaartjes oud is maar niets aan actualiteitswaarde heeft ingeboet.

Lehmann die zelf was opgenomen en een hele serie medicijnen kreeg voorgeschreven, waaronder haldol, truxal, triperidol, orap en akineton, deed in 1995 een oproep om bijdragen te sturen voor een boek over het stoppen met psychofarmaca. Hij wilde weten waarom mensen afzagen van medicatie en hoe hen dat was gelukt. Zo ontstond een dik boek van 374 pagina's met korte en lange verhalen van 44 personen.

Boven elk verhaal staat aangegeven welke middelen de persoon in kwestie slikte. En dat zijn er bij veel mensen nogal wat, want vaak kregen zij na verloop van tijd andere medicijnen of moest er medicatie bij worden geslikt om de zogenaamde bijwerkingen tegen te gaan.

Lehmann deelde de verhalen in naar de wijzen van stoppen.
Het boek opent met een hoofdstuk over 'Stoppen zonder problemen', daarna volgt 'Stapsgewijs stoppen', dan 'Stoppen met problemen' en 'Stoppen met professionele hulp'. Er is ook een hoofdstuk over alternatieven voor het stoppen en een hoofdstuk waarin deskundigen beschrijven hoe zij mensen daarbij begeleiden.

Het eerste deel, 'Stoppen zonder problemen', bevat her verhaal van Lehmann zelf, die na ontslag uit de inrichting in 1977 zijn voorgeschreven medicijnen braaf slikt. De medicijnen hebben hem uiterlijk en innerlijk veranderd. Hij is dikker geworden, maakt schokbewegingen, smakt met zijn mond, hij kan niet zo goed uit zijn woorden komen en voelt zich futloos. Na het ontslag gaat hij bij zijn ouders wonen, want zelfstandig leven lukt niet. Hij bezoekt wekelijks de psychiater, die de verwijsbrief van de vorige psychiater zonder navraag accepteert en hem de medicijnen toedient. Rond de Kerst gaat deze psychiater voor drie weken op vakantie en geeft Lehmann een voorraadje pillen mee. Op een dag realiseert Lehmann zich dat hij vergeten is een pil in te nemen. Hij is verbaasd dat hij dat niet heeft gemerkt; hij verwachtte meteen een terugval, maar dat gebeurt niet. Hij besluit nog even te wachten met slikken en tot zijn grote verrassing gaat het gewoon goed. Na een week smokt hij niet meer met zijn mond. Zijn moeder merkt dat op en denkt dat het beter met hem gaat. Hij vertelt haar dat hij zijn medicijnen niet meer inneemt, waarop zijn moeder ontzet reageert; ook zij is bang voor een terugval. Lehmann is nu vastbesloten door te gaan zonder medicijnen, want dat is hem al twee weken gelukt. Hij voelt zich steeds beter worden en heeft weinig tot geen last van 'afkick-verschijnselen'. Uiteindelijk is hij zover dat hij met tafeltennissen wint van een tegenstander en een boek geconcentreerd kan lezen. Het verhaal van Lehmann is een voorbeeld van 'succesvol' afbouwen.

Uit andere verhalen blijkt dat mensen soms veel doorzettingsvermogen moeten tonen om de medicatie af te bouwen. Sommigen doen dat in kleine stapjes. Heel wat mensen ervaren 'afkick-verschijnselen' wanneer zij besluiten af te zien van medicijnen of proberen de medicatie te minderen. Het gaat dan vooral om slaapstoornissen, concentratiestoornissen, duizelingen of krampgevoelens in het hoofd.
In het boek staan ook verhalen van mensen die hun medicijnen afbouwen met behulp van 'natuurlijke' geneesmiddelen.

Uit de verhalen wordt duidelijk dat pillen vrij makkelijk worden voorgeschreven zonder dat ze tot een 'genezing' leiden. Ontdekken wat het leven 'inhoudt', bewust worden van gevoelens en weten wie je bent, blijken ook belangrijke elementen van het 'genezingsproces'.
Het belangrijkste dat Lehmann met zijn boek wilde laten zien is dat niet iedereen gebaat is bij hetzelfde recept, maar dat je al dan niet met deskundige begeleiding zelf moet uitzoeken wat de meest geschikte geneeswijze is.

----------

Deze boekbespreking is gebaseerd op een artikel van Wilma Boevink dat destijds onder de titel "Monsters uit het verleden" in Deviant – Tijdschrift tussen psychiatrie en maatschappij - werd gepubliceerd. (Deviant, Jaargang 5, Nr. 20, Maart 1999, pp. 10 – 12)

21:55 Gepost door Jan Boeykens in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Rilatine
Het Rilatineprobleem: onze kinderen ten prooi aan prestatiedruk?

Uit een recente Canvas-uitzending (17.02.2008) bleek een zeer verontrustende stijging van het Rilatine-gebruik bij kinderen. Rilatine is een geneesmiddel dat het concentratievermogen van kinderen die lijden aan ADHD kan verhogen. Er was o.m. de getuigenis van professor De Maeseneer die sprak van kleuterklassen waarvan op een 20-tal kleuters er 3 Rilatine gebruiken.Dit is ongelooflijk!

De terugbetalingskosten van dit geneesmiddel door het RIZIV zijn de voorbije 2 jaar toegenomen met 250.000 euro. Het feitelijke verbruik is dan nog groter want een aanzienlijk deel van de Rilatinepillen worden niet terugbetaald door het RIZIV, blijkbaar wordt dit geneesmiddel ook voorgeschreven zonder dat de diagnose van ADHD werd gesteld. Maar er is meer: in bepaalde scholen wordt zelfs een soort zwarte markt met Rilatinepillen opgezet en worden deze pillen onder leerlingen verhandeld om hun schoolprestaties op te drijven.Wat ook opvalt is dat het gebruik sterk regiogebonden is: in West-Vlaanderen wordt meer Rilatine voorgeschreven dan elders en globaal is het verbruik in Vlaanderen een stuk hoger dan in de rest van het land.

Ik wil zeker de ouders die op zoek zijn naar een oplossing voor een kind met concentratieproblemen of met leerproblemen niet culpabiliseren, integendeel. Er zijn soms reële problemen en dan gaat men inderdaad bijna hopeloos op zoek naar een oplossing. Alleen stellen we vast dat we meer en meer evolueren in de richting van het sterk opdrijven van de prestatiedruk op kinderen: ze moeten goed presteren, ze moeten goed luisteren, ze moeten stilzitten, ze moeten mee in gans ons prestatiesysteem en als het moet dan maar met Rilatine. Dit is een zeer gevaarlijke evolutie!

Hier ligt een zware verantwoordelijkheid voor de overheid. Ouders moeten hierin begeleid worden, er is meer omkadering nodig (scholen, oudercomités, centra voor geestelijke gezondheidszorg), maar de vraag is ook hoe artsen en gezondheidswerkers daar mee omgaan? Het gaat immers ook over het voorschrijfgedrag van artsen. Er bestaat een systeem van screening van voorschrijfgedrag voor antibiotica, waarbij dit periodiek geëvalueerd wordt met collega's in de LOK’s. Hetzelfde zou kunnen gebeuren voor Rilatine Er is in ieder geval dringend nood aan informatiecampagnes naar ouders en naar zorgverstrekkers. Iedereen zou moeten beseffen dat er risico’s verbonden zijn aan het gebruik van Rilatine: dit is niet zomaar een onschuldig pilletje.

Het sterk gestegen Rilatine-gebruik is in ieder geval een schrijnend voorbeeld van de sterke medicalisering en de sterke prestatiegerichtheid van onze samenleving. En daar moeten we allemaal toch eens durven bij stilstaan, want het gaat uiteindelijk om onze kinderen...

Vera Dua 25/02/2008

http://www.groengent.be/het_rilatineprobleem_onze_kinderen_ten_prooi_aan_prestatiedruk

Gepost door: Yves | 21-06-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.