06-11-15

Rechten van Patiënten bestaan niet

patient.jpg

Sedert 2002 beschikt België over een zogenaamde wet betreffende de rechten van de patiënt.

Deze wet zou zogezegd de relatie tussen de patiënt en de beroepsbeoefenaar regelen en bedoeld zijn 'om de kwaliteit van de gezondheidszorg te verbeteren'.

De wet zegt dat de persoon die meent dat een beroepsbeoefenaar één van zijn patiëntenrechten niet gerespecteerd heeft en daarover zijn ontevredenheid of frustratie te kennen geeft, zich tot de ombudsdienst van het betrokken ziekenhuis of zich tot de federale ombudsdienst “Rechten van de patiënt” kan wenden (indien het gaat om een beroepsbeoefenaar buiten een ziekenhuis).

In de praktijk worden de klachten van de patiënten echter niet behandeld en de ombudsdiensten van de ziekenhuizen werken, in geval van betwistingen, samen met incasso-bureau's zoals het destijds in opspraak gekomen Modero.

Die incassobureau's hebben maar een doel: De patiënten met klachten op alle mogelijke manieren onder druk zetten (brieven, aangetekende brieven, aanmaningen, in gebreke stellingen en dagvaardingen waarin gedreigd wordt met bijkomende gerechtskosten die tot 330 euro kunnen oplopen.

Patiënten die zich een advocaat kunnen veroorloven en zich met hun zaak tot de vrederechter richten, maken over het algemeen geen kans omdat de incassobureau's een batterij van gespecialiseerde advocaten hebben die tot het uiterste gaan.

Het is ook algemeen geweten dat, behoudens enkele uitzonderingen, de Justitie uit corrupte rechters bestaat waarvan men geen onafhankelijke rechtsspraak moet verwachten.

In Nederland zijn er, in Amsterdam alleen al, 200.000 mensen die ontevreden zijn over de manier waarop hun klachten door ziekenhuizen en overheidsinstellingen worden behandeld en met een liberale regering die alle diensten wil privatiseren en mensen tot de laatste druppel wil uitpersen, zal de situatie alleen maar verslechteren.

 

17:57 Gepost door Jan Boeykens in Actualiteit, Antwerpen, patiënt, rechten, ziekte | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-13

Amyotrofische laterale sclerose: Stephen Hawking

Image

In 1962, tijdens zijn laatste dagen in Oxford, merkte Hawking dat hij steeds onhandiger werd, onduidelijker was en dat hij zomaar omviel en tegen dingen aan liep. Tijdens de kerst van 1962 merkten zijn ouders iets vreemds aan hem en Hawking lag begin 1963 twee weken in het ziekenhuis. De diagnose was: amyotrofische laterale sclerose (ALS). Dit is een ongeneeslijke ziekte die de zenuwcellen aantast totdat het lichaam helemaal verlamd is. Het denkvermogen wordt echter niet aangetast door de ziekte.

Er werd gedacht dat hij door de ziekte zijn doctoraat niet zou halen, maar tegen alle verwachtingen in haalde hij het toch. Hij en zijn vrouw moesten verhuizen naar een flat omdat hij met zijn rolstoel, waar hij al snel in terecht kwam, geen trappen meer op kon.

Tot 1979 kon Jane Hawking hem alleen verzorgen, maar daarna werd het noodzakelijk om een verpleegster in te huren.

Toen hij in 1985 op een congres in Genève een longontsteking opliep veranderde er een hoop. Hij moest met machines in leven worden gehouden en door de noodzakelijk geworden operatie waarbij zijn stembanden werden doorgesneden raakte hij zijn stem kwijt. De artsen raadden zijn vrouw aan de life support uit te schakelen omdat ze hem geen kans op overleven meer gaven, maar dat wilde Jane niet. Na de operatie was het erg moeilijk voor haar en Hawking. De enige manier waarop Hawking kon communiceren was door middel van het aanwijzen (door Jane) van letters, en als ze de goede letter aanwees dan bewoog Hawking zijn wenkbrauwen. Een normaal gesprek voeren of boeken schrijven was er dus niet meer bij.

Toen Walt Woltosz hoorde wat er met Hawking gebeurd was, stuurde hij hem een computerprogramma waarmee hij woorden kon selecteren door middel van het bewegen van zijn ogen. Ook stuurde hij een spraakcomputer waardoor Hawking weer een stem had, zij het een met een Amerikaans accent. Het boek A Brief History of Time (Het heelal) is geschreven met behulp van deze middelen.

Later werden de computer en het spraaksysteem ingebouwd in zijn rolstoel, zodat hij geen laptop meer mee hoefde te dragen. Dit systeem had een aantal voordelen. Zo kon hij veel tekst van tevoren maken en later, tijdens een conferentie, laten afspelen of meteen afdrukken.

Hawking scheidde van Jane in 1991. Hij hertrouwde in 1995, met Elaine Mason, zijn verpleegster, en ex-vrouw van David Mason, die de eerste versie van Hawkings spraakcomputer ontwierp. Eind 2006 scheidde hij na elf jaar huwelijk ook van haar.

Sinds 2004 heeft Hawking 24 uur per dag verzorging nodig en wordt hij professioneel verpleegd. Toch bleef hij nog steeds actief in de natuurkunde. Ultimo 2008 heeft hij zich, naar verluidt, meer definitief van zijn beroepsactiviteiten teruggetrokken. In april 2009 werd Hawking opgenomen in het ziekenhuis met een infectie in zijn borststreek.

Stephen Hawking denkt dat zijn ziekte mogelijk te wijten is aan een malabsorptie van voedingsstoffen en suppleert zijn voeding met vitaminen- en mineralentabletten, zink, levertraan, foliumzuur, vitamine B complex, vitamine B12, vitamine C en vitamine E. Verder vermijdt hij gluten en plantaardige olie, evenals gemaksvoedsel. Daarnaast ondergaat hij passieve fysiotherapie op de bortskas en passieve en actieve fysiotherapie op alle ledematen en spiergroepen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Stephen_Hawking

11:16 Gepost door Jan Boeykens in sclerose, ziekte | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |